Η Ελλάδα πρωταθλήτρια στις ανισότητες παρά τις κυβερνητικές υποσχέσεις.

 

30 Μαρτίου 2026

Η Ελλάδα πρωταθλήτρια στις ανισότητες παρά τις κυβερνητικές υποσχέσεις.

Το κόστος ζωής καλπάζει. Οι εργαζόμενοι αδυνατούν να καλύψουν βασικές τους ανάγκες.

 Η σημερινή πραγματικότητα στην Ελλάδα σκιαγραφεί μια κοινωνία δύο ταχυτήτων, όπου η ευημερία των αριθμών που επικαλείται η κυβέρνηση αδυνατεί να συναντήσει την καθημερινότητα των πολιτών. Η αγοραστική δύναμη των νοικοκυριών κατακρημνίζεται από την ανεξέλεγκτη ακρίβεια και τον πληθωρισμό της απληστίας. Οι ανισότητες διευρύνονται επικίνδυνα, καθώς τα κέρδη των λίγων και ισχυρών εκτοξεύονται, την ώρα που η πλειονότητα των εργαζομένων και των συνταξιούχων παλεύει να καλύψει ακόμα και τις βασικές ανάγκες επιβίωσης πριν το τέλος του μήνα.

Σύμφωνα με

τις πρόσφατες εκτιμήσεις της Eurostat για το 2025, η Ελλάδα καταγράφει το χαμηλότερο κατά κεφαλήν ΑΕΠ σε μονάδες αγοραστικής δύναμης στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στο 68% του ευρωπαϊκού μέσου όρου, μοιραζόμενη πλέον την τελευταία θέση με τη Βουλγαρία. Αυτή είναι η «Ελλάδα 2.0» του κυρίου Μητσοτάκη!

Η θλιβερή κατάταξη της Ελλάδας στην τελευταία θέση της Ευρώπης, αποτελεί την απόλυτη διάψευση του κυβερνητικού αφηγήματος περί «οικονομικού θαύματος» και ισχυρής ανάπτυξης. Η κυβέρνηση παρακολουθεί αμέτοχη τη συνεχή διολίσθηση του βιοτικού επιπέδου των Ελλήνων, οι οποίοι πλέον διαθέτουν τη χαμηλότερη αγοραστική δύναμη στην Ε.Ε., την ώρα που το κόστος ζωής καλπάζει και τα νοικοκυριά αδυνατούν να καλύψουν βασικές ανάγκες.

Η πραγματικότητα των αριθμών αποκαλύπτει ότι με τα «pass» και τα προσωρινά επιδόματα, η κυβέρνηση προσπαθεί να κρύψει τη βαθιά φτωχοποίηση της κοινωνίας και την αποτυχία μιας οικονομικής στρατηγικής που ευνοεί τους λίγους εις βάρος της συντριπτικής πλειοψηφίας.

Οι αυξήσεις «ψίχουλα» στους μισθούς δεν ανταποκρίνονται ούτε στο ελάχιστο στην πραγματικότητα που βιώνουν οι εργαζόμενοι. Όταν το κόστος ζωής ανεβαίνει συνεχώς, από τα ενοίκια και την ενέργεια μέχρι τα βασικά είδη διατροφής, μια ονομαστική αύξηση λίγων ευρώ δεν αποτελεί ουσιαστική ενίσχυση. Στην πράξη, οι εργαζόμενοι βλέπουν το εισόδημά τους να εξανεμίζεται πριν καν φτάσει στα χέρια τους. Οι μισθοί παραμένουν χαμηλοί σε σχέση με τις ανάγκες και πολλοί εργαζόμενοι αναγκάζονται να περιορίζουν βασικά έξοδα ή να αναζητούν δεύτερη δουλειά για να τα βγάλουν πέρα. Η κοινωνία χρειάζεται ουσιαστικές αυξήσεις που να καλύπτουν τον πληθωρισμό και να επιτρέπουν αξιοπρεπή διαβίωση. Δεν χρειάζονται αποσπασματικά μέτρα που απλώς βαφτίζονται «ενίσχυση» αλλά αφήνουν το πρόβλημα άλυτο.

Η συστηματική υποβάθμιση του κοινωνικού κράτους αποτελεί το πιο τρανταχτό παράδειγμα μιας πολιτικής που ευνοεί τους λίγους σε βάρος των πολλών. Η δημόσια υγεία και η παιδεία, που θα έπρεπε να αποτελούν τα μεγάλα προτάγματα μιας δίκαιης πολιτείας, μετατρέπονται σταδιακά σε προνόμια για όσους έχουν να πληρώσουν. 

Η αντιμετώπιση αυτών των ανισοτήτων απαιτεί μια ριζική στροφή προς την κοινωνική δικαιοσύνη και την αναδιανομή του πλούτου. Δεν μπορούμε να μιλάμε για πρόοδο όταν το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών βαθαίνει, ούτε για δημοκρατία όταν οι ευκαιρίες καθορίζονται από τον πλούτο και όχι από την αξία. 

Είναι πλέον επιτακτική ανάγκη για ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο που θα βάζει στο επίκεντρο τον άνθρωπο, θα ενισχύει τους συλλογικούς θεσμούς και θα εγγυάται ότι κανένας πολίτης δεν θα μένει πίσω, θυσία στον βωμό των συμφερόντων. Το συνδικαλιστικό κίνημα έχει χρέος να μην λείψει από αυτόν τον αγώνα. Ως Παράταξη θα είμαστε στην πρώτη γραμμή.

Δημοκρατική Συνεργασία

Εκπαιδευτικών Π.Ε.