Ένα παιδί που έχει ασχοληθεί με τον αθλητισμό, θα είναι σε θέση να αντιληφθεί ότι δεν τρως επτά γκολ μόνο όταν είσαι άχρηστος και ανίκανος, αλλά ακόμη και όταν είσαι πολύ ικανός και ταλαντούχος
Δεν θα κουράσω πολύ, ούτε θα ανακαλύψω τη Χαμένη Ατλαντίδα. Εξάλλου, τις γνώσεις για να δώσω ποδοσφαιρική εξήγηση για όσα δεν πήγαν καλά για την Εθνική μας, παρά τη διόλου αμελητέα συγκομιδή των έντεκα βαθμών, δεν τις έχω.
Γι’ αυτό και δεν είμαι εδώ για να ζητήσω την παραίτηση του Ιβάν Γιοβάνοβιτς ή για να υψώσω ανθεκτική ασπίδα προστασίας γύρω του. Είναι αλήθεια πως υπάρχουν ευθύνες οι οποίες τον βαραίνουν, όπως σαφώς και τους ίδιους τους ποδοσφαιριστές.
Προσωπικά, όμως, δεν έχω διευκρινίσει για ποιο ακριβώς πράγμα ζητάμε αυτές τις ευθύνες. Και αυτό που με μπερδεύει είναι η μπακαλίστικη λογική και τα ελλιπή και πρόχειρα επιχειρήματα των μεν και των δε, που πυροδοτούνται κατά κύριο λόγο από προκαταλήψεις και μη διαπραγματεύσιμες απόψεις.
Ο Θοδωρής Παπαλουκάς είχε πει πολύ εύστοχα σε επεισόδιο της εκπομπής «Euroleague Legends» του Eurohoops πως στην Ελλάδα τα πάντα κρίνονται από το αποτέλεσμα. Ακόμη και τα λάθη, όταν το αποτέλεσμα είναι καλό, λησμονούνται. Αντίστοιχα και τα καλά, όταν το αποτέλεσμα είναι αρνητικό, ξεχνιούνται οβερνάιτ, που λέμε και στην Αιγείρα.
Από το κάδρο αυτής της προσέγγισης, ποια είναι η Εθνική Ποδοσφαίρου για να μείνει εκτός;!
Το πρόβλημα φυσικά και δεν είναι η κριτική. Το πρόβλημα είναι ότι η μεγαλύτερη μερίδα του κόσμου -και του δημοσιογραφικού σιναφιού, προφανώς- δεν έχει καν προσπαθήσει να αντιληφθεί το ποδόσφαιρο και τον αθλητισμό, παρά μόνο κρίνει με βάση συμπάθειες και αντιπάθειες και καραδοκεί για τη δικαίωση του δικό του αφηγήματος, όσο αυθαίρετο και αν είναι.
Αποτυπώνεται κάθε φορά που ο Γιοβάνοβιτς λοιδορείται δίχως έλεος σε ομάδες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Αποτυπώνεται, φυσικά, κάθε φορά που ο Γιοβάνοβιτς μένει στις ίδιες ομάδες στο απυρόβλητο και αγιοποιείται. Αποτυπώνεται κάθε φορά που ο Μπακασέτας βρίσκεται στις κλήσεις του ομοσπονδιακού τεχνικού και ακούει τα μύρια όσα ακόμη και μέσα στο γήπεδο (βλ. χθες). Αποτυπώνεται κάθε φορά που ο Ιωαννίδης παίρνει λεπτά συμμετοχής και γράφονται προσβλητικά και χωρίς δικαιοδοσία πράγματα ακόμη και για την προσωπική του ζωή. Αποτυπώνεται κάθε φορά που ο Κωστούλας και ο οποιοσδήποτε Κωστούλας μένει εκτός αποστολής.
Μην το πολυψάχνετε. Ποδόσφαιρο οι περισσότεροι δεν ξέρουμε. Ξέρουν αυτοί που ασχολούνται, εργάζονται, διαβάζουν, το σπουδάζουν. Οι υπόλοιποι απλά προσπαθούμε να παρακολουθήσουμε. Και καλό είναι να το συνειδητοποιήσουμε και να το αποδεχθούμε, προκειμένου να κρίνουμε αναλόγως. Είναι ματαιόδοξο να βλέπουμε μπάλα και να μιλούμε για αυτή με βασικό -και μοναδικό πολλές φορές- κριτήριο τις συμπάθειες και τις αντιπάθειές μας.
Αυτό μόνο σύγχυση προκαλεί και σίγουρα δεν βοηθά και το ίδιο μας το ποδόσφαιρο να βρει το δρόμο του. Ένα δρόμο που η Εθνική τον διαβαίνει ήδη, όσο και αν τα επτά γκολ στην Ολλανδία έδειξαν το αντίθετο -τι να κάνουμε πού είναι μακρύς-.
Υπάρχουν πολλοί λόγοι, ξέρετε, για τους οποίους ένα παιχνίδι μπορεί να εξελιχθεί έτσι. Η ήττα έχει ποδοσφαιρική εξήγηση και θα τη βρουν οι υπεύθυνοι. Η εφτάρα, όμως, έχει (και) ψυχολογικούς και αθλητικούς παράγοντες τους οποίους εμείς δεν είναι εύκολο να τους καταλάβουμε. Και πρέπει να το έχουμε υπόψη μας αυτό.
Δυστυχώς, όμως, η ρητορική του μίσους και ο διχαστικός λόγος έχουν ριζωθεί τόσο βαθιά και έχουν κυριαρχήσει πια και στη δημόσια αθλητική συζήτηση, στερώντας μας τελικά τη χαρά του αθλήματος. Διότι μας έχουν αποτρέψει από το να το βλέπουμε με όσο πιο νηφάλια και καθαρή ματιά γίνεται.
Αυτό ανατρέπεται με έναν και μόνο τρόπο. Με πραγματική εκπαίδευση των επόμενων γενεών και με ουσιαστική παρότρυνση των παιδιών να ασχοληθούν με τον αθλητισμό. Γιατί ένα παιδί που έχει ασχοληθεί με τον αθλητισμό, θα είναι σε θέση να αντιληφθεί και να γνωρίζει ότι δεν τρως επτά γκολ μόνο όταν είσαι άχρηστος και ανίκανος, αλλά ακόμη και όταν είσαι πολύ ικανός και ταλαντούχος.
Μάριος Μάντζος
Τα βιβλία μου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου